Het distrikt Marowijne is een belangrijk mijnbouwgebied.
Omstreeks 1900 werd er in Suriname bauxiet ontdekt. Dit mineraal kan, na zuivering tot aluinaarde, verwerkt worden tot aluminium. Dankzii dit aluminium kon onder andere de vliegtuigindustrie zich ontwikkelen.  In 1916 richtte de Aluminium Company of America (ALCOA) een dochteronderneming op in Suriname "de Surinaamse Bauxiet Maatschappij" S.B.M. Een gebied van 123.000 ha werd in concessie gegeven aan deze maatschappij voor een periode van 60 jaar.

Door Alcoa werd het bauxiet te Moengo ingeladen en naar Trinidad verscheept. Vandaar werd het verder verscheept naar De Verenigde Staten van Amerika. Een deel van het bauxiet werd ook naar Paranam vervoerd om tot aluinaarde te worden verwerkt. De winsten vloeiden intussen naar het buitenland.

Moengo breidde zich in de loop der jaren steeds meer uit en daarvan profiteerden ook de andere mensen in het district, die b.v. hun producten konden verkopen te Moengo. Voor de export van bauxiet voeren grote bauxietschepen regelmatig de smalle, maar diepe Cotticarivier op. Om dit mogelijk te maken moesten op diverse plaatsen obstakels in de rivier worden opgeheven en werd eerst bij de Koopmanskreek, later bij Moengo, een zwaaikom gegraven, waar de grote zeeschepen konden keren.

De groeiende betekenis van Moengo en Albina en het gehele district Marowijne kan worden afgelezen aan de aanleg van een vliegveld te Moengo en de opening van een vliegverbinding met Paramaribo in 1955.In de jaren '60 en later kwamen op economisch gebied in Marowijne  belangrijke ontwikkelingen op gang. Het Patamacca-gebied werd voor de firma Bruynzeel het centrum van een nieuw houtexploitatie-gebied en er werden grote activiteiten ontplooid. Ook werd daar een aanvang gemaakt met de aanleg van een grote oliepalmonderneming.Maar nog veel belangrijker was de aanleg van de z.g. Oost-West verbinding in 1964, die het mogelijk maakte om met de auto te reizen van Paramaribo naar Moengo en Albina. Aanvankelijk moest men bij het oversteken van de Commewijnerivier nog gebruik maken van het veer, maar in de jaren '70 werd over de Commewijnerivier een brug in gebruik genomen, waardoor het mogelijk werd om in twee uur te reizen van Meerzorg naar Albina.

Na de aanleg van de Oost-Westverbinding nam ook het verkeer met Albina sterk toe. Velen uit Paramaribo trokken naar het grensplaatsje om er een week-end of gewoon een dag door te brengen, aangetrokken door de mooie stranden van Albina of door de mogelijkheid om over te steken naar St. Laurent, waar men even kon gaan genieten van een Frans wijntje of een Frans hapje. Albina werd bij uitstek het vacantie-oord van Suriname en het aantal hotels en week-endhuisjes nam van dag tot dag toe. De oversteek naar St. Laurent werd eenvoudiger, na de opening op 27 februari 1969 van een veerdienst tussen Albina en St. Laurent.

De binnenlandse oorlog die in 1986 begon heeft vooral invloed gehad op de ontwikkelingen in Marowijne, waar de meeste gevechten zijn uitgevochten. Een groot deel van Albina werd platgebrand, vrijwel alle bewoners trokken weg en het toerisme aldaar kwam vrijwel stil te liggen. Het dorp Moengotapoe verdween van de kaart en ook langs de weg tussen Albina en Moengo trokken de meeste bewoners naar veiligere oorden. Ook de weg zelf had veel te lijden van het oorlogsgeweld en op vele plaatsen werd ze opengebroken en werden bruggen kapot gemaakt.

Ook Moengo heeft veel te lijden gehad van het oorlogsgeweld. Gebouwen werden afgebrand en mensen die niet persé voor hun werk daar moesten blijven, verlieten de nederzetting. De palmolieaanplant te Patamacca werd door het wegtrekken van de mensen aan haar lot overgelaten en de bedrijfsgebouwen werden voor een groot deel vernield.

Inmiddels is met de wederopbouw van Albina een begin gemaakt. De schoeiing langs de Marowijne is met Nederlandse ontwikkelingshulp hersteld, er worden weer huizen gebouwd en de mensen van Albina beginnen weer terug te keren naar hun verblijf.

Ook het toerisme komt weer op gang. Te Patamacca is men bezig om de aanplant te herstellen en men is doende om de OostWestverbinding weer in goede conditie te brengen.

Te Moengo is de situatie echter drastisch en blijvend veranderd. Het bauxietontginningbedrijf van de Suralco is verplaatst naar de Coermotibo-mijn en het daar ontgonnen bauxiet wordt niet meer met grote zeeschepen naar het buitenland verscheept, maar met grote duwboten vervoerd naar Paranam, waar het in de aluinaardefabriek wordt verwerkt. De fabriek te Moengo en ook andere gebouwen zijn ontmanteld en ook de mooie Suralco boerderij daar is verdwenen.

De sport die in Marowijne het meest beoefend wordt is voetbal en tegenwoordig speelt een club uit dit district (Real Moengotapoe) zelfs mee in de hoofdklasse van de Surinaamse Voetbal Bond. Watersport wordt veel beoefend te Albina, vooral door toeristen. Aan de Waterkant wemelt het weer van activiteiten en er is druk verkeer van korjalen, die passagiers en vracht vervoeren naar en van het binnenland en Frans-Guyana. Ook is de veerdienst voor het overzetten van auto's naar St. Laurent herstelt, na enige jaren uit de vaart te zijn geweest als gevolg van de binnenlandse oorlog.